“Yahu, karısının üstüne her gül koklayanın kızı ölse en başta sen yaşamazdın.”… Babası, Ayla’nın ölümü için Ömer’i suçlayan Perihan’a söylüyor bunları. Daha önce de ‘tadı tuzu kaçan evler için hovarda erkeği değil hayatı cehenneme çeviren kadını’ suçlamıştı. ‘Bir işin olmasından çok yayılması kötü’ymüş. “(Damat) Bu işin erbabı olmadığından yüzüne gözüne bulaştırdı.” Belli ki kendisi ‘acemi’ değil. Evlendikten sonra bile boş durmamış. Romandaki hafif felçli. Zor yürüyor. Filmde ise 27 Mayıs sonrasındaki bir Eminsu (Emekli İnkılâp Subayları). O dönem ordudan uzaklaştırılan binlerce subay ve yüzlerce generalin emeklilik parasını da ‘biricik müttefikimiz’ ta okyanus ötesinden, elbette hiçbir çıkar gözetmeden(!) ödemiş… Şevket Kıymaz’ın soyadı jenerikte ‘Klimaz’… Ömer ve Perihan, bin bir güçlükle Şişli’de bir ev yaptırmışlar. Çekimler Muammer Karaca’nın Yeşilköy’deki (merdiveni kuş resmi dolu) evinde. Yakınlarda bir yerde tren yolu var. Halid Ziya Uşaklıgil de yaşamının son yıllarını aynı cadde üzerindeki bir köşkte geçirmiş. Bülent (o dönem Paris Büyükelçisi) ve Bihin Uşaklıgil kardeşlere ödenen telif hakkı 10 bin lira… Ayla ve Selma rollerindeki Nilüfer Uygur ve Biriz Arcan, (Gülşen’i Amerika’ya götüren iş adamı) Adnan Uygur ve İ. Galip Arcan’ın kızları… Gülşen o kadar güzel ki Ömer “Biliyor musunuz? Ömrümde beni bu kadar mest eden bir dakika yaşamadım” diyor (Özgür Yayınları–2006. Sf. 227). Buluşma yöntemleri ‘yazışmak’ (filmde ise ‘telefon’). Ömer önlemini alır; “Lakin eve değil ‘tedavihane’ye (o dönemki ‘muayenehane’) yazın.” Evleneceğini duyunca “Seni başkasının olmuş görmeye nasıl dayanırım” diye yakınır. Gülşen’in çarpıcı yanıtı; “Kocalar ‘başkası’ sayılmaz. Erkekler kocaya dayanır ama bir başka aşığa dayanamaz.” Nebahat Çehre aynı günlerde ‘Kırık Hayatlar’ dışında 3 filmde daha oynuyor; ‘Dokuz Canlı İnsan’, ‘İçimizdeki Boşluk’ ve ‘En Kralına Maden Suyu’… Fatma’nın Hatice’ye (Tünay Süer mi?) söyledikleri çok güzeldi; “İçiyormuş, erkektir içer. Eve 10 para getirmiyormuş, erkektir getirmez. Dövüyormuş, erkektir döver.” Bunlara dayanabileceğini söylüyor. Ama çocuğu olmuyor diye üstüne evlenmesine dayanamayıp adamını terk etmiş… Ömer’in ‘soğuk algınlığı’ tanısı koymadığı kişi yok. Yalnız Sahire Hanım’ınki ‘biraz da alerjik’. Takma adı ‘Molla’. Öğrenciliği sırasında ‘hımbılcaymış’ ve eğlenmeye zaman ayırmamış. “Gençliğim sakat yaşlılar gibi her şeyden mahrum geçti.”  Perihan’la çocukların yorganlarını düzeltirken; Mansur Bey’e pisi balığı almaya gittiğinde ve karısından özür dilerken ‘Patetik’ Senfoni’nin (1893) (Tchaikovsky) I. Adagio. Allegro non troppo bölümündeki (4, 7 ve 15. dakikalar) hafif melodi var. 1941’de Mann Curtis, Jerry Livingston ve Al Hoffman tarafından düzenlenmiş şekli; ‘The Story of a Starry Night’… I. bölümün hızlı kısmı ise (12–13 buçuk dakikalar) tanıtım yazısı dâhil 6 sahnede; II. Allegro con grazia, 8 sahnede; III. Allegro molto vivace, bisikletli Postacı, görümcenin telgrafını getirdiğinde; IV. Finale. Adagio lamentoso-Andante, 4 sahnede kullanılmış… Perihan etraflarındaki kırık hayatların bir gün onları da etkileyeceğinden korkuyordu. ‘Mutsuzluğun amansız pençesi onlara kadar ulaşır’. Hatta romanın bile kırık bir hayatı var. Abdülhamit sansürü nedeniyle gazetedeki günlük yayın kesilmiş (sf. 5)… Çapkın Bekir, Müjgan’la evlendikten sonra tamamen değişiyor. ‘Bütün geçmiş hayatına veda eder’. “Ne demektir bir erkeğin karısını aldatması ‘sen de beni aldat’ demek değil midir” diyor… Şükriye’nin annesi rolündeki İclal Genç’in adı, her zaman olduğu gibi, afiş ve tanıtım yazısında yok… ‘Doktor’ Zeki Sezer birkaç saniye göründüğü halde sanki bunca yıllık arkadaşımız gibi… ‘Görümce’ Meral Kurtuluş, Ömer’in hastası Cevat Kurtuluş’un akrabası mı? ‘Rahmetli’ kocası Şükrü ona ‘jandarma onbaşısı’ dermiş. Perihan’a öğüt verirken “Biraz göz kulak olacaksın erkek kısmına. Çok şükür 40 yıl yaşadık ağzımızın tadı bozulmadı. Rahmetli benden izinsiz kahvede bile oturmazdı” diyor. Kocası, sanki ancak ‘rahmetli’ olarak onun baskısından kurtulmuş gibi… Bekir, Ömer’e aşkta yasak tanımadığını söylüyor. Tam bu sırada ‘Yasak Aşk’ (1961) (Yönetmen Halit Refiğ) filminin afişi önündeydiler… Ömer’i Toron Karacaoğlu; Perihan ve görümceyi Jeyan Mahfi Ayral; Bekir’i Abdurrahman Palay; Sahire’yi iki sanatçı (ikincisi Nevin Akkaya); Perihan’ın babasını Kemal Ergüvenç seslendirmiş… “Ah insan! Ne dolaşık bir muamma (sf. 183).”